Ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα. Δεν νιώθω πια πως περνάει! Χτες ήταν που κάνανε τα εξάμηνα, προχτές τα τρίμηνα, αντιπροχτές τα σαράντα. Πιο πριν δεν θυμάμαι, υπάρχει ένα απίστευτο κενό στη μνήμη μου!
Το μόνο που θυμάμαι είναι να μην με ελέγχω, να μην μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Μπροστά σε κόσμο φαινόμουν δυνατή. Μα μέσα μου κατέρρεα. Ακόμη καταρρέω σαν βλέπω φωτογραφίες, σαν σκέφτομαι συζητήσεις. Και νομίζω πως η ζωή μου βουλιάζει.
Ίσως με πείτε υπερβολική. Τις πρώτες μέρες μετά το θάνατο του, σκεφτόμουν έντονα τη ζωή μου κι έλεγα πως ήθελα να τη ζήσω στο έπακρο, να τα κάνω όλα, να μην αφήνω τίποτα για την άλλη μέρα γιατί μπορεί κι εγώ να μην προλάβω, όπως δεν πρόλαβε ο 28χρονος αδερφός μου!
Όσο ο καιρός περνάει, ο φόβος μου για τον θάνατο εντείνεται! Με έχει πιάσει μια μοιρολατρία, εμένα που ποτέ δεν σκεφτόμουν μοιρολατρικά! Κι όμως τώρα αναλογίζομαι, γιατί να παλεύω τόσο πολύ, ακόμη και για πράγματα που αγαπώ; Γιατί να αναλώνομαι σε πράγματα που όταν φύγω πίσω θα μείνουν;
Από την άλλη κάνω μεγάλες προσπάθειες να βγω από το βάλτο με τα βρωμόνερα! Σκέφτομαι πως δεν μπορεί να ζήσω μια ζωή περιμένοντας το θάνατο και μη κάνοντας τίποτα ενδιαφέρον! Άλλο το ένα, κι άλλο το άλλο.
Όλα αυτά τα γράφω γιατί ήθελα κάπου να τα πω! Σήμερα είχαμε το μνημόσυνο του μικρού. Και μου έκανε εντύπωση που πολύ αγαπημένα πρόσωπα ήταν ακόμη κοντά μας, και μας στήριξαν. Συνήθως ο χρόνος που περνά και καθώς μας απομακρύνει από τα γεγονότα μας κάνει να ξεχνάμε και τα γεγονότα ή να τα δεχόμαστε πια σαν κάτι de facto.
Αυτό συμβαίνει στους συγγενείς και στους φίλους, αλλά για μένα, για την αδερφή μου, για τη μαμά μου και για το μπαμπά μου, είναι σα να μη πέρασε μια μέρα από το γεγονός αυτό! Σε κάθε μνημόσυνο που περνάει νιώθω όλο και χειρότερα, βουλιάζω όλο και πιο πολύ κι ας μην υπάρχουν πια στα μάτια τα δάκρυα τα πολλά των πρώτων ημερών.
Μου λείπει ρε γαμώτο, μου λείπει αφάνταστα!
Συγγνώμη αν σας μελαγχόλησα.
Συγγνώμη!
Το μόνο που θυμάμαι είναι να μην με ελέγχω, να μην μπορώ να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Μπροστά σε κόσμο φαινόμουν δυνατή. Μα μέσα μου κατέρρεα. Ακόμη καταρρέω σαν βλέπω φωτογραφίες, σαν σκέφτομαι συζητήσεις. Και νομίζω πως η ζωή μου βουλιάζει.
Ίσως με πείτε υπερβολική. Τις πρώτες μέρες μετά το θάνατο του, σκεφτόμουν έντονα τη ζωή μου κι έλεγα πως ήθελα να τη ζήσω στο έπακρο, να τα κάνω όλα, να μην αφήνω τίποτα για την άλλη μέρα γιατί μπορεί κι εγώ να μην προλάβω, όπως δεν πρόλαβε ο 28χρονος αδερφός μου!
Όσο ο καιρός περνάει, ο φόβος μου για τον θάνατο εντείνεται! Με έχει πιάσει μια μοιρολατρία, εμένα που ποτέ δεν σκεφτόμουν μοιρολατρικά! Κι όμως τώρα αναλογίζομαι, γιατί να παλεύω τόσο πολύ, ακόμη και για πράγματα που αγαπώ; Γιατί να αναλώνομαι σε πράγματα που όταν φύγω πίσω θα μείνουν;
Από την άλλη κάνω μεγάλες προσπάθειες να βγω από το βάλτο με τα βρωμόνερα! Σκέφτομαι πως δεν μπορεί να ζήσω μια ζωή περιμένοντας το θάνατο και μη κάνοντας τίποτα ενδιαφέρον! Άλλο το ένα, κι άλλο το άλλο.
Όλα αυτά τα γράφω γιατί ήθελα κάπου να τα πω! Σήμερα είχαμε το μνημόσυνο του μικρού. Και μου έκανε εντύπωση που πολύ αγαπημένα πρόσωπα ήταν ακόμη κοντά μας, και μας στήριξαν. Συνήθως ο χρόνος που περνά και καθώς μας απομακρύνει από τα γεγονότα μας κάνει να ξεχνάμε και τα γεγονότα ή να τα δεχόμαστε πια σαν κάτι de facto.
Αυτό συμβαίνει στους συγγενείς και στους φίλους, αλλά για μένα, για την αδερφή μου, για τη μαμά μου και για το μπαμπά μου, είναι σα να μη πέρασε μια μέρα από το γεγονός αυτό! Σε κάθε μνημόσυνο που περνάει νιώθω όλο και χειρότερα, βουλιάζω όλο και πιο πολύ κι ας μην υπάρχουν πια στα μάτια τα δάκρυα τα πολλά των πρώτων ημερών.
Μου λείπει ρε γαμώτο, μου λείπει αφάνταστα!
Συγγνώμη αν σας μελαγχόλησα.
Συγγνώμη!
